Waarom de media terecht de ombudsman aan de tand voelen (pace Maxim Februari)

Ik ben doorgaans een groot fan van Maxim Februari, die vragen stelt die nog niet gesteld zijn maar wel gesteld moeten worden, en die argumentatie of filosofie niet verwart met retoriek.  Bovendien schrijft hij af en toe columns die je gewoon zou moeten inlijsten: de schrijvende mens -die voelt, nadenkt, wikt, weegt, leeft en overleeft- op zijn best. Zijn column vorige week in NRC naar aanleiding van het overlijden van zijn partner is er een voorbeeld van: ga er even rustig voor zitten. En bewaar hem dan goed, want de kans is groot dat je hem later nog eens wilt lezen.
Maar deze week was ik het niet eens met de analyse in zijn column: zijn  reconstructie van de feiten in zijn analyse over de media-veroordeling van de Nationale Ombudsman, klopt niet.
Februari verwijt de media dat ze een politiek oordeel wilden vellen over de nationale ombudsman dat al op voorhand klaar lag, en niet luisterden, maar oordeelden.

Continue reading

Laat de privileges rond de familienaam los

In België heeft het wetsvoorstel over de familienaam veel stof doen opwaaien.  Dat hoeft niet te verbazen: een traditie die eeuwen stand heeft gehouden verander je doorgaans niet van vandaag op morgen. Maar tradities die onrechtvaardig of discriminerend zijn moeten veranderen, hoe lastig sommige mensen het ook vinden om oude gewoontes los te laten.

De huidige Belgische naamswetgeving is discriminerend. Deze wet stelt dat een kind geboren uit een heteroseksueel huwelijk, of waarvan de vader het kind voor de geboorte erkent, de naam van de vader moet krijgen. België is daarmee zowat het enige land in West-Europa dat op geen enkele manier mogelijk maakt dat zo’n kind de naam van de moeder of de naam van beide ouders krijgt, en is daarvoor ook al veroordeeld door het Europees hof.

Daarnaast is er nog een tweede argument waarom deze wet illegitiem is: de overheid treedt hier buiten haar bevoegdheid, door de vrijheden van burgers in te perken zonder daarvoor goede redenen te geven.

Hoe zeer mensen ook vasthouden aan de dingen zoals ze zijn, deze wet moet veranderen omdat ze discrimineert naar vrouwen toe. Een vrouw met mannelijke partner kan op geen enkele manier haar naam aan een kind geven. Dat creëert een wettelijk onderscheid tussen vader en moeder waar de wetgever geen legitimering voor kan geven. Continue reading