Waarom de media terecht de ombudsman aan de tand voelen (pace Maxim Februari)

Ik ben doorgaans een groot fan van Maxim Februari, die vragen stelt die nog niet gesteld zijn maar wel gesteld moeten worden, en die argumentatie of filosofie niet verwart met retoriek.  Bovendien schrijft hij af en toe columns die je gewoon zou moeten inlijsten: de schrijvende mens -die voelt, nadenkt, wikt, weegt, leeft en overleeft- op zijn best. Zijn column vorige week in NRC naar aanleiding van het overlijden van zijn partner is er een voorbeeld van: ga er even rustig voor zitten. En bewaar hem dan goed, want de kans is groot dat je hem later nog eens wilt lezen.
Maar deze week was ik het niet eens met de analyse in zijn column: zijn  reconstructie van de feiten in zijn analyse over de media-veroordeling van de Nationale Ombudsman, klopt niet.
Februari verwijt de media dat ze een politiek oordeel wilden vellen over de nationale ombudsman dat al op voorhand klaar lag, en niet luisterden, maar oordeelden.

Continue reading

Advertisements

Doet ongelijkheid er eigenlijk wel toe?

Hieronder volgt een politiek-filosofische reflectie op het ongelijkheidsdebat dat in Nederland is losgebroken. Dit stuk werd eerder deze week aan NRC en Trouw aangeboden, en verscheen vandaag, in geredigeerde vorm en met een veel fellere titel, op sociale vraagstukken.

#####################################################################

Continue reading